Μέχρι να βρω το στυλό μου έχω ήδη ξεχάσει τι θέλω να γράψω. Ξέρεις την συνέχεια, περιμένεις σαν μαλάκας μέχρι να θυμηθείς ή αυτοσχεδιάζεις και προχωράς παρακάτω.

Η άρση της ισχύος
Κατάκοπος μπήκε μέσα στο ίδιο του το δωμάτιο και φώναξε πως όλα τελείωσαν. Μια δυστυχία ξαφνικά πλάκωσε τα μάτια του, βιάστηκε να παρηγορήσει το πιγούνι του που σπαρτάραγε από απόγνωση. Κάθισε στην καρέκλα και βόλεψε καλά το κεφάλι του μένοντας κάποια λεπτά ακίνητος κοιτάζοντας την χρυσή λάμπα στο ταβάνι.
Ήταν ένα πολύ άσχημο βράδυ όχι μόνο για εκείνον αλλά και για την τσέπη του, πήρε τον δρόμο τον μακρύ, τον άδειο και κατρακυλούσε μέχρι να βρει άψυχα σώματα να εξαγοράσει σε κανένα κωλόμπαρο.
2011

Φοβαμαι

Φοβάμαι ότι θα τον χάσω.
Φοβάμαι εκείνη την ημέρα που θα χαθούμε και τις πλάτες μας θα γυρίσουμε.
Φοβάμαι επίσης την απόρριψη που ίσως έρθει εύκολα, θα γυρίσω πάλι εκεί που ήμουν.
Φοβισμένη μη τυχών και με δει μες' το σκοτάδι, θα υπάρχει μόνο ένα κόκκινο φωτάκι να με καθοδηγεί.
Θα αγκαλιάζω το σώμα μου και θα κλαίω βουβά, μην τυχών και κάποιος με ακούσει. Φοβάμαι την ημέρα που θα αντιμετωπίσω τον εαυτό μου, ξέρω πως θα έρθει σύντομα.

Κοιτα να δεις πως εχει η φαση,φιλαρακι

Οπως ειπε καποιος,ουτε εσυ αλλα ουτε και εγω ειμαστε στο σωστο μερος και κοιτα να δεις φιλε μου πως αυτος προσπαθει να βαλει τον εαυτο του πανω απο τους αλλους. Φιλαρακι,ουτε μια δεν κλανεις,τουλαχιστον αυτοι που βρισκονται γυρω σου ξερουν πως ειναι χεσμενοι και απλα καθονται και τα μυριζουν,εσυ τι νομιζεις?θα κανεις ενα βημα πισω και θα διαφερεις? Στην μουρη πρεπει να σε φτυσουνε,γελοιε. Το σαγονι σου ειναι ετοιμο να πεσει στο τσιμπεντο και ακομα λυγιεσαι νομιζοντας πως εισαι καποιος. Κοιταξτε να δειτε που θα μας βγαλουν και μαλακες. Σε εχω σταμπαρει εδω και πολυ ωρα ,γυρνα απο εκει που ηρθες,κανε αναστροφη και πηγαινε στο διαολο.Εκει που ησουν μπορει να ημουν αλλα εδω που ειμαι δεν προκειται να ερθεις. Ειναι αρρωστια,ειναι μια γαμημενη αισθηση αρρωστιας και ναυτιας. Δηλος πισω απο την ζωη που εσυ ο ιδιος εχτισες και συνεχιζεις ακομα να χτιζεις ωσοτου το τσιμεντο ντυσει την ψυχη. Μη μιλας ρε,κλειστο το γαμημενο το στομα σου. Μιλας για πραγματα που θα ηθελες πολυ να κανεις αφου πεις πως πρωτα τα κανεις. Τελικα μαλλον εσυ εισαι στο λαθος μερος για αυτο κοιτα γυρω σου γιατι εμεις θα μαστε μια ανασα πισω σου,τιποτα δεν θα μας χωριζει αλλα ουτε και θα μας ενωνει εκτος απο το κρυο χερι μου στο ζεστο προσωπο σου.

Τον κοιταζα στα ματια,βασικα λαθος δεν μπορουσα να τον κοιταξω στα ματια.Ηξερα πως αργα η γρηγορα θα ανακαλυψει τι μαλακας ημουν και την τιμη που θα μπορουσε να βαλει και θα με ρουφαγε η γη.Απεχουμε εκατοστα αλλα και χιλιομετρα. Η διαφορα μας ειναι πως εσυ υπαρχεις καθως εισχωρεις και αντιστροφως ενω εγω μενω παραλυτη και αραδιαζω αερολογιες οπως και ολοι μας,με μια βρωμικη γλωσσα και ενα ασχημο νοτο στο στομα.Για αυτο οσο και να ματωσαν τα ουλα μου δεν εκανα τον κοπο να αλλαξω,ειμαι αυτη που για καιρο θα ανακατευεσα,χτυπιεσαι και καυχιεσαι. Το μονο που εχεις να κανεις ειναι να κρατησεις αυτο που εισαι και να πιστεψεις σε αυτο που σου λενε,ας ειναι. Κανεις δεν προκειται να σε ειρωνευτει για αυτο που εισαι ουτε και να αμφισβητησει. Μιλαω απο μεσα μου για κατι που σου χρωσταω και επρεπε να ειχες παρει,αλλα δυστυχως δεν μπορεις να περιμενεις πολλα καθως αποφασισα να φτασω εκει απο οπου κατεληξα να ζω. Καλο ταξιδι φιλε μου,συντομα θα ειδωθουν τα σπλαχνα μας.

Σταμάτησα πια να πιστεύω στο κάτι ,γιατί αυτό το κάτι δεν είναι παρά ένα τίποτα και όταν ανακαλύψουμε τι πραγματικά ζητάμε θα έχουμε πάρει τα αρχίδια και θα τα έχουμε φάει .Όσο και να πιστεύεις στο ελπίζεις είναι σαν να χάνεις τον χρόνο σου ψάχνοντας λεφτά στα σκατά.Τόσες φορές και ποτέ δεν θα σταματήσεις είναι ένα συμβόλαιο της ψυχής είναι μια κακόγουστη επανειλημμένη φάρσα.

Τα δύο αντίθετα άκρα συναντιούνται να πιούν στην υγειά μας.

Μοιάζουν τόσο πολύ ο ένας από τους δυο ήταν πιο ξέγνοιαστος και απλός είναι καθαρός στα όρια του ανάλαφρου. Χωρίς να αφήσει υπαινιγμούς και στεναχώριες ανέφερε το άλλο μισό του με ένα χαρωπό χαμόγελο.
Μα το άλλο μισό του όσο και να έμοιαζε με εκείνον δεν ήταν ίδιος. Είχε ένα σφιγμένο και ταλαιπωρημένο στήσιμο στο να υποκρίνετε μια αμετάκλητη χαρά.
Ήταν ανυποψίαστος στεκόμενος απέναντι στον εαυτό του ότι δεν θα αναγνώριζε τι πραγματικά τον κάνει να σκέφτεται πόσο δυστυχισμένος είναι.
Κάποιες φορές δε έριχνε και ένα βλέμμα του χαμένου δίνοντας έμφαση στην ανυπόστατη ισορροπία του.
Έδειχνε τόσο εγκλωβισμένος που είχε αρχίσει να φοβάται και να σπαράζει μέχρι να στραγγίξει και το τελευταίο δάκρυ από μέσα του.

Δεν πρέπει να μπλέκεις τα αισθήματα με την κτηνώδη ικανοποίηση. Λίγο παραπέρα και θα καταλάβουμε πως το να πλευρίζεις με κάποιον είναι εμφανή επιρροή κάποιας ουσίας. Δεν είμαστε ικανοί ούτε για αυτό ούτε γενικά, για αυτό αποκαλούμαστε άνθρωποι.
Γιατί σε αυτό τον ωκεανό ανθρώπων θα υπάρξει κάποιος που θα πιστέψει σε εσένα και εσύ θα τον αδειάσεις.Στο τέλος όλοι παίρνουμε αυτό που δίνουμε είτε είναι λίγο είτε πολύ. Η γη γυρίζει και η ζωή είναι επίπεδη αν πιείς λίγο ακόμη όλα θα σου είναι επίπεδα.
Στην υγειά σου

Παράλληλο σύμπαν

Είδα κάτι όμορφο να ξεπηδάει μέσα από το σώμα μου, κάτι που απότομα σωριάστηκε.
Δεν υπήρχε ποτέ εμείς , είπε και συνέχιζε να μου προσφέρει τα υπολείμματα της ζωής του μέσα από ένα γυάλινο μπουκαλάκι.
Ούτε και εγώ θυμάμαι πως βρέθηκα να περιπλανιέμαι σε ένα σύμπαν που δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτά που ζητάω, απλά μου προκαλεί κατάχρηση.
Τι θα μπορούσε να με κάνει να σταματήσω να παραπατώ και να δημιουργώ εφιάλτες σε κάθε πρόσωπο που αντικρίζω ανάμεσα στο πλήθος που βρίσκομε και εγώ ;
Άρχισα να κρυώνω και να ζεσταίνομαι ταυτοχρόνως, γαμώτο κάτι πάει λάθος μάλλον πρέπει να κάτσω σπίτι.
Η ζωή άρχισε να κυλάει πιο γρήγορα μα δεν μπορώ να την φτάσω έχω σκαλώσει ‘’κάπου’’, είναι όντως δύο οντότητες που κάνουν την τροχιά τους γύρω από υπαρκτά και μη υπαρκτά γεγονότα.Οτιδήποτε στερείται χωρίς υπερβολή μένει σίγουρα μέσα μας και δεν λέει να βγεί.
‘’Βγάλε τα έξω’’ μην τα κρατάς μέσα σου, κάπως έτσι ξεκίνησε.
Άντε και γαμήσου.
Ένα χαμόγελο τόσο όμορφο τόσο γλυκό που τελικά καταλήγει να είναι τεχνητό τι απογοήτευση, τι εξαπάτηση από τον ίδιο μας τον εαυτό.Μα το πιο άσχημο είναι όταν θα είσαι στην θέση του να πρέπει να μπείς στην διαδικασία να κατασπαράξεις ότι αληθινά έχει απομείνει που να σε κάνει χαρούμενο με την δικαιολογία του ταξιδιού.
Κάθε ταξίδι έχει ένα προορισμό συνήθως δεν φτάνουμε εκεί αλλά ζούμε την γνωστή διαδρομή, τι γίνεται όταν και αυτή δεν υπάρχει τελικά ;
ήμασταν τελικά σε λάθος βαγόνι..