Πες μου κάτι ναρκισσιστικό.
Ελκύεσαι προς εμένα επειδή βλέπεις τον εαυτό σου στην αντανάκλαση μου.
Κάποιοι άνθρωποι δίνουν κομπλιμέντα με άλλο τρόπο εγώ με χιούμορ για τα μαλλιά σου.
Πες με ναρκισσιστή.
Αυτό είναι ένα κομπλιμέντο χωρίς λόγια.
..

Κρύα και ζεστά τα χέρια μου, ιδρώνουν.

Έφυγε δεν έφυγε, δεν θα γυρίσει.
Δεν υπήρξε ποτέ αλλά που είναι;

Τελικά δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα και ούτε πρόκειται ποτέ αυτό να γίνει.

Λένε πως όταν κάνεις σχέδια οι θεοί γελάνε μαζί σου.
Δεν θα ξεχάσω τα όνειρα που έκανα για το πως θα είμαι αυτή την στιγμή.
Όλα καταρρίπτονται βέβαια όσο πλησιάζω στην εικόνα που έχω τώρα.
Κάτι δεν θα υπολόγισα σωστά, αλλιώς δεν έπαιξα σωστά και έχασα.
Ηττήθηκα από τον ίδιο μου τον εαυτό που πείσμωσε και θόλωσε από θυμό.
Το έχασα στην στροφή.
Και αυτή την φορά το ξέρω και το βλέπω, δεν χρειάζομαι κάποιον να μου το διευκρινίσει.
Δύσκολο να αναγνωρίσεις ποιος είσαι αν δεν είσαι κάτι άλλο από αυτό που ήθελες.
Και το πως ήσουν μοιάζει με μια μακρινή εικόνα της ιδέας του εαυτού σου.
Τα λόγια περιττά πια, η ειλικρίνεια αρκεί για να σε κάνει να αρχίζεις να πιστεύεις σε εσένα αλλιώς θα καταλήξεις στο πάτωμα της τουαλέτας να γδέρνεις το πετσί σου ενώ οι άλλοι διασκεδάζουν στο άλλο δωμάτιο.
Θα σε βρει η αλήθεια πεσμένο σε παγίδες του μυαλού που για να ξεφύγει θα βρει αδιέξοδο στον άμεσο πόνο.
Θα σηκωθείς θα κρύψεις κάθε σημάδι, θα χαμογελάσεις και θα βγεις έξω σαν να μη συνέβη τίποτε, όπως και να χει τι συνέβη?
Τίποτα.

Είμαστε χαμένοι.
Μαζί είμαστε δύο δυστυχισμένες ψυχές που προσπαθούν να πιάσουν το κενό.
Σαν ένα σουρωτήρι γεμάτο τρύπες που πάντα από κάπου θα μπάζει.
Θα κάνουμε βουτιά στο κενό και αντί να ανέβουμε θα σκάβουμε βαθύτερα μέχρι να φτάσουμε στον πάτο.
Κλειστοφοβικές συνειδητοποιήσεις που γλιστρούν στο λαρύγγι μου και με πνίγουν.
Είσαι χαμένος αν προσπαθείς να τα ελέγξεις όλα.
Ξέρω πως σιχάθηκες τον εαυτό σου και προσπαθείς να ξεφύγεις μα γυρνάς πίσω ξεγελώντας τον εαυτό σου πως όλα είναι εντάξει.
Αγάπη μου δεν είναι.
Η κόρη του ματιού ορθάνοιχτη έτοιμη να πέσει κάτω καθώς ψάχνεις για εμπιστοσύνη.
Πίσω σου ένα κατεστραμμένο τοπίο που θέλεις να μοιάζει παρελθόν έρχεται να σου θυμίσει ποιος είσαι και να σου ρουφήξει ότι έχει απομείνει μέσα σου.
Είμαι χαμένη καθώς ζω στην άγνοια και εσύ μου θυμίζεις τι με τρώει.
Είμαστε χαμένοι που έχουμε ξεχωριστά κελιά και καταστρέφουμε την πραγματικότητα, που καταστρέφουμε την δύναμη και τα κότσια που έχουμε ο ένας για τον άλλον.
Τα χέρια μας είναι ανίκανα να ακουμπήσουν το ένα το άλλο και βουλιάζουμε στην δικιά μας φυλακή.

Ο φόβος μεγαλώνει σιγά σιγά, διογκώνεται καθώς πλησιάζει την καρδιά.
Μένεις ακίνητος, ανήμπορος να αντιδράσεις.
Σαν να κυλάει στις φλέβες σου ηρωίνη.
Κοιτάς ψηλά και αντιστέκεσαι, ανάμεσα σε μια πάλη προσπαθείς να ωθήσεις το στέρνο σου προς τα έξω και να σηκωθείς.
Το μόνο που μπορείς να καταφέρεις όμως είναι να δακρύσουν τα μάτια σου.
Και κάπου εκεί χωρίς λόγια έρχεται η φωνή, εκείνο το γνώριμο κομμάτι από όπερα.
Ψάχνω το φως να βρω ψηλά και δεν το φτάνω.
Το επόμενο πρωί η μέρα με βρήκε ξαπλωμένη προσπαθώντας να πάρω βαθιές ανάσες.

Αρνούμαι να απαντήσω, ίσως έτσι στο κάνω και εσένα πιο εύκολο.
Οι σχέσεις είναι σαν το κριθαράκι ένα πράγμα, σε ενοχλεί τόσο που θες να βάλεις τα χέρια σου και να το βγάλεις αλλά πολύ πιθανόν να βγάλεις τα μάτια σου αντί για αυτό.
Όλοι μας γουστάρουμε να απορρίπτουμε κατά μια έννοια μα δεν είναι και τόσο ευχάριστο αν είναι αντιστρόφως.
Η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων θα είναι να είσαι μόνος και όχι σαν τις μαλακίες που ακούμε για το άλλο μας μισό.
Αν όντως υπήρχε το άλλο μας μισό πότε θα έρθει, πότε θα τελειώσει και θα μπορούσε να ναι περισσότερα από ένα;
Όσο κλισέ και αν ακούγετε με εγκατέλειψαν οι άντρες της ζωής μου και τώρα ψάχνω παρηγοριά σε ένα ξεχασμένο τραγούδι.
Δεν ξέρω τι είναι ή μάλλον ξέρω, είναι αυτό που δεν θες να είσαι αλλά στην πραγματικότητα είσαι.
Φαντάζομαι πως φαίνομαι λίγο βαρεμένη και κουρασμένη αυτή είναι και η αλήθεια όμως.
Είναι μαγκιά να μην προσπαθείς καθόλου αν με καταλαβαίνεις.
Ελπίζω να καταλαβαίνεις πως εννοώ να έχεις αρχίδια να διεκδικήσεις αυτό που θες έτσι απλά, γιατί το γουστάρεις και το θες.
Δεν θα ζήσεις και πολύ μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, απόλαυσε και χέσε επιτέλους τα όρια σου.
Και ανάμεσα σε όλα τα λάθη θα λες είμαι βασιλιάς, το μόνο που θέλω είναι παραπάνω.
Ξέχασε τους καλούς τρόπους γιατί κανείς δεν θα σε πάρει σοβαρά.

Σιωπή

Το στόμα του θα εκκρίνεται από το διάφραγμα μέχρι το στομάχι.
Ο ένας θα παίρνει τον αέρα του άλλου και θα στριμώχνουμε τις ψυχές μας σε κάθε άγγιγμα, εκεί όπου θα πιστεύουμε ότι ενωνόμαστε και μηδενιζόμαστε κοινού.
Δεν βλέπω σώμα και ούτε τα άκρα σου, βλέπω τις σκέψεις που κρυβόντουσαν πίσω από την σάρκα, τα οστά, τα όργανα και το εσωτερικό τους.
Θέλω να σε ακούσω να μιλάς την γλώσσα που ποτέ δεν τόλμησες να μιλήσεις, να το κάνεις αργά και καθαρά ωσότου να συνειδητοποιήσω πως το έκανες.
Μίλησες για την σιωπή και τώρα το κατάλαβα.
Δεν θέλω να ακούσω τίποτα, κενό, ηρεμία, σιωπή.
Την μια μέρα θα απέχουμε χιλιοστά και την άλλη χιλιόμετρα.
Θέλω να τον αγγίξω, να νιώσω τα χέρια του στο σώμα μου.
Να τον μυρίσω, να τον επεξεργαστώ, να παίξω με κάθε σημάδι της σάρκας του.
Να τον αισθανθώ μέσα μου, να τον ακούσω να ξεψυχάει από έκσταση και να μην μπορεί να σταματήσει.
Να σταθεί ακίνητος και να χαθεί στην σιωπή που θα ρέει ανάμεσα στα κορμιά μας.
Θα δείχνει απεγνωσμένος και ευάλωτος.
Δεν θα υπάρχει ντροπή ούτε θα χρειαστεί να πεις κάτι.
Θα τον κάνω να νιώθει τα πάντα σε μια διάσταση που τίποτα δεν θα έχει σημασία.
Χωρίς ενοχές, θυμό και δικαιολογίες θα ναι ανυπεράσπιστος σε αυτό που εμείς θα έχουμε δημιουργήσει.

Πόσο ωραία θα ήταν αν όλα ήταν τόσο απλά;

Ακόμα και στην μεγαλύτερη αποδοκιμασία θα πρέπει να κρατηθείς με το κεφάλι ψηλά.
Πόσες φορές αναρωτήθηκα γιατί σε εμένα,γιατί πρέπει να συμβεί σε μένα και να πρέπει να κλείσω το στόμα.
Η απογοήτευση μου δεν περιγράφετε με καμία λέξη, κάτι το οποίο δεν μπορείς να το περιγράψεις και να σου κάνει τέτοιο κακό, να σε κάνει να νιώθεις τον πιο άχρηστο πλάσμα ανάμεσα στους υπόλοιπους που είναι ίδιοι με εσένα.
Έτσι θα ναι η ζωή, να πρέπει συνέχεια να αποδείξεις στους άλλους πως είναι λάθος.
Μπορεί να μην είμαι καλή όταν μιλάω, να μην μπορώ να εκφράσω σωστά αυτό που σκέφτομαι και μετά αυτό να μου κοστίζει, πολύ ακριβά.
Αναρωτιέσαι αν θα πρέπει να αποδείξεις η να φύγεις, καταντάει κάπως κουραστικό δεν το βλέπεις.
Ένας διαρκές πόλεμος δύναμης που σου ρουφάει την ψύχη, καταπατάει την καλοσύνη που απλόχερα ξ αποστάζει στο βάθος της σιωπής.
Νιώθω ασφάλεια όταν ξέρω ότι είναι κάπου γύρω μου ακόμα και αν το μυαλό μου ξέρει πως δεν θα ιδωθούμε, δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε ότι ζήσαμε και δεν θα συνυπάρχουμε όπως κάποτε κάναμε.
H ψυχή μου όμως πιστεύει πως θα υπάρξει ακόμη μια ευκαιρία, πως ξανά θα αντικρίσουμε ο ένας τον άλλον, είναι απλά μια ιδέα που με κάνει να νιώθω ασφάλεια.
Δεν είναι κακό να θες ασφάλεια, κακό είναι όταν βασίζεσαι πάνω στην ιδέα της ασφάλειας.