Ο φόβος μεγαλώνει σιγά σιγά, διογκώνεται καθώς πλησιάζει την καρδιά.
Μένεις ακίνητος, ανήμπορος να αντιδράσεις.
Σαν να κυλάει στις φλέβες σου ηρωίνη.
Κοιτάς ψηλά και αντιστέκεσαι, ανάμεσα σε μια πάλη προσπαθείς να ωθήσεις το στέρνο σου προς τα έξω και να σηκωθείς.
Το μόνο που μπορείς να καταφέρεις όμως είναι να δακρύσουν τα μάτια σου.
Και κάπου εκεί χωρίς λόγια έρχεται η φωνή, εκείνο το γνώριμο κομμάτι από όπερα.
Ψάχνω το φως να βρω ψηλά και δεν το φτάνω.
Το επόμενο πρωί η μέρα με βρήκε ξαπλωμένη προσπαθώντας να πάρω βαθιές ανάσες.

Αρνούμαι να απαντήσω, ίσως έτσι στο κάνω και εσένα πιο εύκολο.
Οι σχέσεις είναι σαν το κριθαράκι ένα πράγμα, σε ενοχλεί τόσο που θες να βάλεις τα χέρια σου και να το βγάλεις αλλά πολύ πιθανόν να βγάλεις τα μάτια σου αντί για αυτό.
Όλοι μας γουστάρουμε να απορρίπτουμε κατά μια έννοια μα δεν είναι και τόσο ευχάριστο αν είναι αντιστρόφως.
Η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων θα είναι να είσαι μόνος και όχι σαν τις μαλακίες που ακούμε για το άλλο μας μισό.
Αν όντως υπήρχε το άλλο μας μισό πότε θα έρθει, πότε θα τελειώσει και θα μπορούσε να ναι περισσότερα από ένα;
Όσο κλισέ και αν ακούγετε με εγκατέλειψαν οι άντρες της ζωής μου και τώρα ψάχνω παρηγοριά σε ένα ξεχασμένο τραγούδι.
Δεν ξέρω τι είναι ή μάλλον ξέρω, είναι αυτό που δεν θες να είσαι αλλά στην πραγματικότητα είσαι.
Φαντάζομαι πως φαίνομαι λίγο βαρεμένη και κουρασμένη αυτή είναι και η αλήθεια όμως.
Είναι μαγκιά να μην προσπαθείς καθόλου αν με καταλαβαίνεις.
Ελπίζω να καταλαβαίνεις πως εννοώ να έχεις αρχίδια να διεκδικήσεις αυτό που θες έτσι απλά, γιατί το γουστάρεις και το θες.
Δεν θα ζήσεις και πολύ μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, απόλαυσε και χέσε επιτέλους τα όρια σου.
Και ανάμεσα σε όλα τα λάθη θα λες είμαι βασιλιάς, το μόνο που θέλω είναι παραπάνω.
Ξέχασε τους καλούς τρόπους γιατί κανείς δεν θα σε πάρει σοβαρά.

Σιωπή

Το στόμα του θα εκκρίνεται από το διάφραγμα μέχρι το στομάχι.
Ο ένας θα παίρνει τον αέρα του άλλου και θα στριμώχνουμε τις ψυχές μας σε κάθε άγγιγμα, εκεί όπου θα πιστεύουμε ότι ενωνόμαστε και μηδενιζόμαστε κοινού.
Δεν βλέπω σώμα και ούτε τα άκρα σου, βλέπω τις σκέψεις που κρυβόντουσαν πίσω από την σάρκα, τα οστά, τα όργανα και το εσωτερικό τους.
Θέλω να σε ακούσω να μιλάς την γλώσσα που ποτέ δεν τόλμησες να μιλήσεις, να το κάνεις αργά και καθαρά ωσότου να συνειδητοποιήσω πως το έκανες.
Μίλησες για την σιωπή και τώρα το κατάλαβα.
Δεν θέλω να ακούσω τίποτα, κενό, ηρεμία, σιωπή.
Την μια μέρα θα απέχουμε χιλιοστά και την άλλη χιλιόμετρα.
Θέλω να τον αγγίξω, να νιώσω τα χέρια του στο σώμα μου.
Να τον μυρίσω, να τον επεξεργαστώ, να παίξω με κάθε σημάδι της σάρκας του.
Να τον αισθανθώ μέσα μου, να τον ακούσω να ξεψυχάει από έκσταση και να μην μπορεί να σταματήσει.
Να σταθεί ακίνητος και να χαθεί στην σιωπή που θα ρέει ανάμεσα στα κορμιά μας.
Θα δείχνει απεγνωσμένος και ευάλωτος.
Δεν θα υπάρχει ντροπή ούτε θα χρειαστεί να πεις κάτι.
Θα τον κάνω να νιώθει τα πάντα σε μια διάσταση που τίποτα δεν θα έχει σημασία.
Χωρίς ενοχές, θυμό και δικαιολογίες θα ναι ανυπεράσπιστος σε αυτό που εμείς θα έχουμε δημιουργήσει.

Πόσο ωραία θα ήταν αν όλα ήταν τόσο απλά;

Ακόμα και στην μεγαλύτερη αποδοκιμασία θα πρέπει να κρατηθείς με το κεφάλι ψηλά.
Πόσες φορές αναρωτήθηκα γιατί σε εμένα,γιατί πρέπει να συμβεί σε μένα και να πρέπει να κλείσω το στόμα.
Η απογοήτευση μου δεν περιγράφετε με καμία λέξη, κάτι το οποίο δεν μπορείς να το περιγράψεις και να σου κάνει τέτοιο κακό, να σε κάνει να νιώθεις τον πιο άχρηστο πλάσμα ανάμεσα στους υπόλοιπους που είναι ίδιοι με εσένα.
Έτσι θα ναι η ζωή, να πρέπει συνέχεια να αποδείξεις στους άλλους πως είναι λάθος.
Μπορεί να μην είμαι καλή όταν μιλάω, να μην μπορώ να εκφράσω σωστά αυτό που σκέφτομαι και μετά αυτό να μου κοστίζει, πολύ ακριβά.
Αναρωτιέσαι αν θα πρέπει να αποδείξεις η να φύγεις, καταντάει κάπως κουραστικό δεν το βλέπεις.
Ένας διαρκές πόλεμος δύναμης που σου ρουφάει την ψύχη, καταπατάει την καλοσύνη που απλόχερα ξ αποστάζει στο βάθος της σιωπής.
Νιώθω ασφάλεια όταν ξέρω ότι είναι κάπου γύρω μου ακόμα και αν το μυαλό μου ξέρει πως δεν θα ιδωθούμε, δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε ότι ζήσαμε και δεν θα συνυπάρχουμε όπως κάποτε κάναμε.
H ψυχή μου όμως πιστεύει πως θα υπάρξει ακόμη μια ευκαιρία, πως ξανά θα αντικρίσουμε ο ένας τον άλλον, είναι απλά μια ιδέα που με κάνει να νιώθω ασφάλεια.
Δεν είναι κακό να θες ασφάλεια, κακό είναι όταν βασίζεσαι πάνω στην ιδέα της ασφάλειας.

Being with him should be for ''love''. Be blind and deaf. Forgiveness is a part of the deal. He'll say he won't do it again and he will be wrong, but you'll forgive him because there's nothing else to do. You'll follow him and you won't ask where are you going. If he tells you to jump off a cliff with him you'll do it. He's making the same mistakes all over again, the one after the other, but that's fine, you have hope. A hope that one day he will finally see. There is no light, you believe in his lies when you look straight into his eyes. The pain won't fade away. All you wanted was just to help him get through this sickness but instead you got sick like him. You follow his life until you see the last airplane leaves and leave you behind with nothing more than a memory of hope and forgiveness. 2012

So close, yet so far

Εξαπατώντας την πραγματικότητα μια μέρα όλα θα είναι επιτέλους στο παρελθόν.
Καθηλωμένα βλέμματα με ανυπομονησία περιμένουν να σταματήσει, να σταματήσει αυτή η οδύνη μα δεν σταματάει.
Μια άφατη θλίψη που σε τρώει αργά σαν το σαράκιασμα.
Το φεγγάρι θα εξατμίσει τις σκέψεις μιας βραδιάς που αναπολείς όλη μέρα. Γυρνάς πίσω να χαρείς αυτό που είχες μα τίποτα δεν είναι ίδιο πια, αλλά δεν μπορείς να ξεχάσεις ούτε να το αφαιρέσεις από την μνήμη σου.
Ένα φεγγάρι η ψυχή θα χοροπηδήσει πάνω από τους καημούς και θα λουστεί από ηρεμία και αιωνιότητα, κάποια μέρα όμως.
Η σιωπή της βραδινής ώρας τρυπάει κάθε ιστό του σώματος και δεν έχεις τίποτε άλλο να κάνεις από το να το αφήσεις να σε πάει εκεί από όπου ξεκίνησε.
Περιπλανημένοι πόθοι ψάχνουν ένα μέρος να καθησυχάσουν την δίψα και την ορμή μα θα είναι εφήμερο όπως και κάθε φορά.
Τότε, θα κοιτάξεις ψηλά στο άπειρο, αναζητώντας μια απάντηση.
Ο βουβός αέρας μοιάζει να είναι τόσο καθαρός, φαίνεται σαν να σε χωρίζει μια σπίθα ανάμεσα στην γη και τον άπειρο, μα το άπειρο είναι στο ίδιο το μυαλό.
Τυφλώνεσαι από την αντανάκλαση της πραγματικότητας, τα πρωινά που σε βασάνιζαν καθημερινά και έλεγες πως θα περάσει.
Κάθε κομμάτι τις ψυχής σου θα εξατμιστεί στα αστέρια, θα λάμπει όπου εσύ αντικρίσεις, θα σε κάνει αχανή και στέρεο σε μια διάσταση που δεν υπάρχει υλικότητα.
Θα ταξιδεύεις σε όλες τις άκρες και μη.
Καμιά ντροπή δεν θα υπάρχει καθώς οι σπαραγμοί σου θα εξαπλώνονται, καθώς τα δάκρυα θα ποτίζουν τις ζωές τον άλλον.
Όλοι αλλά και κανένας δεν θα μπορεί να σε αγγίξει, δεν θα μπορέσουν να σου απαλύνουν τις πληγές, παρά μόνο ο χρόνος.
Μια προσωπική φυλακή αλλά και απελευθέρωση από μια σκιά.

Βρίσκομαι επισήμως με ένα μηδενικό κάτω από τα σκέλια μου που συμφωνεί και κατηφορίζει για προορισμούς ηδονοκοπρολαγνηκούς έως και το τελευταίο ψεγάδι του κάπως πηχτού καφέ πολτού.
Παραθέτω μια απόγνωση σε μια επίπεδη εγκατάλειψη.
Ασυδοσία και ανοχή, ασέβεια προς την συνείδηση.
Εδώ μιλάμε για ένα υβρίδιο μεταξύ πάθους και κανιβαλισμού.
Θέλω να πω πως το ερώτημα μου αυτή την στιγμή είναι, ποιος είναι ο διαχωρισμός μεταξύ ενός κοινωνικά στερεοτυποποιημένα υγιή ανθρώπου και μη?