Ανοίγω τα μάτια και βλέπω κάποιον από πάνω μου, γαμώτο τι έκανα πάλι. Προσπαθώ με κάποιο τρόπο να αγνοήσω το πρόσωπο απέναντι μου, κοιτάω αλλού ή αποφεύγω να ανταποδώσω τα φιλιά του. Ασταμάτητο παραμιλητό συναισθημάτων και ελπίδα στο να μου προσφέρει ότι έχει, γαμώτο εγώ απλά να γαμηθώ ήθελα. Οι άντρες είναι τόσο προβλέψιμοι, ειλικρινά δεν το διανοείται το μυαλό μου το πόσο εύκολα μπορώ να μαντέψω τι θέλουν να πουν πριν το πουν. Ακόμα και αν είναι άνθρωπος ανεξάρτητος, κατασταλαγμένος και στέκεται στα πόδια του στο τέλος είναι σίγουρο πως θα του κάνεις ψυχανάλυση στο κρεβάτι, εκείνος θα σε ακούει αποσβολωμένος για το πόσο σωστή είσαι και εσύ θα σκέφτεσαι πως θα καταφέρεις να φύγεις.
Δεν θέλω να ξαναγυρίσω πίσω, στην πραγματικότητα δεν θέλω να σε ξαναδώ, θέλω να ξεσκιστούμε, να κάνουμε ένα τσιγάρο και μετά να εξαφανιστώ με την δικαιολογία του στίλ όπως ότι πρέπει να ποτίσω την αλόε μου.
Για όσο θα μείνω στο σπίτι σου δεν θέλω να ακούσω τίποτα για τα προβλήματα ή για την εντύπωση σου για έμενα, θέλω να ανοίξεις την πόρτα του σπιτιού και να με σπρώξεις στο πάτωμα, θέλω να δω πως φαίνεσαι από χαμηλά.
Το σώμα μου είναι κουρασμένο, γεμάτο μελανιές και στο ένα πόδι κουτσαίνω, πόσο ενδιαφέρον θα ήταν αν ήμουν έτσι εξαιτίας της σεξουαλικότητας μας.
Είναι ωραίο να εξερευνάς διαφορετικά κορμιά να υποτάσσεσαι και να μαγευέσαι. Όταν όμως τα βλέπεις σκούρα και θες να ξεφύγεις αισθάνεσαι το υπέρτατο στην διαδρομή για το σπίτι, ναι ρε φίλε δεν πρόκειται να με ξαναδείς.

Θυμάμαι που καθόμουν με εκείνη την όμορφη κυρία με τα θλιμμένα μάτια στο τραπέζι και καπνίζαμε. Δεν μιλούσε και πολύ, κοιτούσε δεξιά και αριστερά και μετά χανόταν, γύριζε και κοίταζε και σκεφτόταν. Θυμάμαι πως μου είπε να τον προσέχω, εκείνο τον γιο που τα είχε λίγο θολά μέσα στο κεφάλι του, και το έκανα, προσπάθησα. Τον αγάπησα όσο μπορούσα, του έδωσα ότι μπορούσα.
Έμαθα να συγχωρώ και να πιστεύω στα ψέματα, μα δεν πειράζει αν σε έκανε να αισθανόσουν καλύτερα, χαλάλι.
Νομίζω πως μου είπε ότι είχε διαφορετική συμπεριφορά μαζί μου, δεν είμαι και σίγουρη.
Εκείνη λοιπόν η κυρία σε αγάπησε με όλο της το είναι και ας ήταν πιο σκληρή και δύστροπη μαζί σου, ήταν απλά απελπισμένη στο να βρει τρόπο να σε σώσει από τον εαυτό σου. Νομίζω το κατάφερε παρ' όλα αυτά, εσύ είσαι καθαρός και εκείνη ηρέμησε την ψυχή της.

Δεν μπορώ να σε κάνω να με αγαπήσεις και αυτό με διαλύει, με κάνει αδύναμη. Ότι και να έχω είναι άσκοπο αν δεν μπορώ να σε κάνω να δεις, με κάνει να αισθάνομαι μηδαμινή, ένα τίποτα. Με βλέπεις να πέφτω και εγώ προσπαθώ να δω που θα προσγειωθώ. Προσπαθώ να βρω τον εαυτό μου ανάμεσα στα σκατά να τον μαζέψω και να έρθω ξανά μα εσύ ή θα έχεις φύγει ή θα με αγνοήσεις. Πνίγω τον εαυτό μου να με γλιτώσω από την ντροπή της αποτυχίας αν θα αποτύχω ξέρω καλά τι πρέπει να κάνω. Καμία ελπίδα και προπάντων κανένας να με περιμένει, μια κουραστική επανάληψη της κοστολόγησης, βαβούρα σε ένα κρεβάτι για το ποιος θα πρωτοπρολάβει να με γεμίσει ευτυχία ενώ εγώ θα κάθομαι στην γωνία μου.
Αν αισθάνεσαι κάτι πες το μην περιμένεις το αύριο γιατί μπορεί και να μην υπάρχει. Το ξέρω ότι η αλήθεια πολλές φορές μπορεί να τρομάζει μα η ζωή τρέχει πιο γρήγορα από την ψυχή και μας αφήνει κενούς χωρίς ίχνος ευαισθησίας.

Μέχρι να βρω το στυλό μου έχω ήδη ξεχάσει τι θέλω να γράψω. Ξέρεις την συνέχεια, περιμένεις σαν μαλάκας μέχρι να θυμηθείς ή αυτοσχεδιάζεις και προχωράς παρακάτω.

Η άρση της ισχύος
Κατάκοπος μπήκε μέσα στο ίδιο του το δωμάτιο και φώναξε πως όλα τελείωσαν. Μια δυστυχία ξαφνικά πλάκωσε τα μάτια του, βιάστηκε να παρηγορήσει το πιγούνι του που σπαρτάραγε από απόγνωση. Κάθισε στην καρέκλα και βόλεψε καλά το κεφάλι του μένοντας κάποια λεπτά ακίνητος κοιτάζοντας την χρυσή λάμπα στο ταβάνι.
Ήταν ένα πολύ άσχημο βράδυ όχι μόνο για εκείνον αλλά και για την τσέπη του, πήρε τον δρόμο τον μακρύ, τον άδειο και κατρακυλούσε μέχρι να βρει άψυχα σώματα να εξαγοράσει σε κανένα κωλόμπαρο.
2011

Φοβαμαι

Φοβάμαι ότι θα τον χάσω.
Φοβάμαι εκείνη την ημέρα που θα χαθούμε και τις πλάτες μας θα γυρίσουμε.
Φοβάμαι επίσης την απόρριψη που ίσως έρθει εύκολα, θα γυρίσω πάλι εκεί που ήμουν.
Φοβισμένη μη τυχών και με δει μες' το σκοτάδι, θα υπάρχει μόνο ένα κόκκινο φωτάκι να με καθοδηγεί.
Θα αγκαλιάζω το σώμα μου και θα κλαίω βουβά, μην τυχών και κάποιος με ακούσει. Φοβάμαι την ημέρα που θα αντιμετωπίσω τον εαυτό μου, ξέρω πως θα έρθει σύντομα.

Κοιτα να δεις πως εχει η φαση,φιλαρακι

Οπως ειπε καποιος,ουτε εσυ αλλα ουτε και εγω ειμαστε στο σωστο μερος και κοιτα να δεις φιλε μου πως αυτος προσπαθει να βαλει τον εαυτο του πανω απο τους αλλους. Φιλαρακι,ουτε μια δεν κλανεις,τουλαχιστον αυτοι που βρισκονται γυρω σου ξερουν πως ειναι χεσμενοι και απλα καθονται και τα μυριζουν,εσυ τι νομιζεις?θα κανεις ενα βημα πισω και θα διαφερεις? Στην μουρη πρεπει να σε φτυσουνε,γελοιε. Το σαγονι σου ειναι ετοιμο να πεσει στο τσιμπεντο και ακομα λυγιεσαι νομιζοντας πως εισαι καποιος. Κοιταξτε να δειτε που θα μας βγαλουν και μαλακες. Σε εχω σταμπαρει εδω και πολυ ωρα ,γυρνα απο εκει που ηρθες,κανε αναστροφη και πηγαινε στο διαολο.Εκει που ησουν μπορει να ημουν αλλα εδω που ειμαι δεν προκειται να ερθεις. Ειναι αρρωστια,ειναι μια γαμημενη αισθηση αρρωστιας και ναυτιας. Δηλος πισω απο την ζωη που εσυ ο ιδιος εχτισες και συνεχιζεις ακομα να χτιζεις ωσοτου το τσιμεντο ντυσει την ψυχη. Μη μιλας ρε,κλειστο το γαμημενο το στομα σου. Μιλας για πραγματα που θα ηθελες πολυ να κανεις αφου πεις πως πρωτα τα κανεις. Τελικα μαλλον εσυ εισαι στο λαθος μερος για αυτο κοιτα γυρω σου γιατι εμεις θα μαστε μια ανασα πισω σου,τιποτα δεν θα μας χωριζει αλλα ουτε και θα μας ενωνει εκτος απο το κρυο χερι μου στο ζεστο προσωπο σου.

Τον κοιταζα στα ματια,βασικα λαθος δεν μπορουσα να τον κοιταξω στα ματια.Ηξερα πως αργα η γρηγορα θα ανακαλυψει τι μαλακας ημουν και την τιμη που θα μπορουσε να βαλει και θα με ρουφαγε η γη.Απεχουμε εκατοστα αλλα και χιλιομετρα. Η διαφορα μας ειναι πως εσυ υπαρχεις καθως εισχωρεις και αντιστροφως ενω εγω μενω παραλυτη και αραδιαζω αερολογιες οπως και ολοι μας,με μια βρωμικη γλωσσα και ενα ασχημο νοτο στο στομα.Για αυτο οσο και να ματωσαν τα ουλα μου δεν εκανα τον κοπο να αλλαξω,ειμαι αυτη που για καιρο θα ανακατευεσα,χτυπιεσαι και καυχιεσαι. Το μονο που εχεις να κανεις ειναι να κρατησεις αυτο που εισαι και να πιστεψεις σε αυτο που σου λενε,ας ειναι. Κανεις δεν προκειται να σε ειρωνευτει για αυτο που εισαι ουτε και να αμφισβητησει. Μιλαω απο μεσα μου για κατι που σου χρωσταω και επρεπε να ειχες παρει,αλλα δυστυχως δεν μπορεις να περιμενεις πολλα καθως αποφασισα να φτασω εκει απο οπου κατεληξα να ζω. Καλο ταξιδι φιλε μου,συντομα θα ειδωθουν τα σπλαχνα μας.