Το μυαλό μου φτιάχνει εικόνες που δεν υπάρχουν
είμαι σίγουρη δεν υπάρχουν
υπάρχει τόσο οχλαγωγία εκει μέσα
είναι τόσες φωνές που θα αρχίσω να τρελαίνομαι.
Δεν το θυμάμε ετσι
ο μόνος τρόπος να κλείσω αυτή την πόρτα είναι να ζαβωθώ
μετά θα καταπιαστώ με αυτή την κατασταση
δεν το θέλω
δεν είμαι εγω αυτη
με μπερδεύουν με κάποια άλλη
ίσως αν κρυφτώ πίσω απο κάποιον δεν θα φανώ
ίσως αν δεν βγώ έξω δεν θα χρειαστεί να επιβαρυνθώ με αλλονών δράματα
δύσκολα τα πράγματα
φοβάμαι
αυτό το συναίσθημα ίσως είναι το μόνο που μπορεί να με ταρακουνήσει
η οντότητα μου είναι τοσο διάφανη σε αυτόν τον περίγυρο

πρίν προλάβω να βάλω σε τάξη αυτό που σκέφτηκα το ξέχασα, έκανα άλλη συνειδητοποίηση
και εκείνη την ξέχασα γιατί προσπαθουσα να θυμηθω το γιατί όταν ξεπίδηξε το πως
και αυτο συμβαινει συχνά, τελευταία συνέχεια
ή θα είμαι φυτό ή θα έχω ξεχάσει μια ολόκληρη ανάλυση, την μια μετα την άλλη
τα φτερά μου είναι τσακισμένα
υπάρχει και χειρότερα
δεν το φαντάστικα
πίστεψα πως όταν θα ανοίξω τα μάτια θα είναι όλα απών
είναι
ακόμα και έτσι εκεί πάνω
δεν υπάρχει ησυχία
μου γκαζώνει τους ιστούς
δεν ξέρω πως να είμαι
η διάθεση θα αλλάξει ξανά και ξανά
η ενοχή και ο θυμός θα χορεψουν ξανα και ξανα
το σώμα αυτο είναι πια ξένο
μέρα με τη μέρα δεν ξέρω τι να το κάνω
το χάνω και με χάνει και εκείνο
σιγά σιγά ξεκινώ και αισθάνομαι μια ελαφρυά παράνοια
δυσκολευομαι να εμπιστευτώ
να μιλήσω
καλύτερα να τα πώ σε εμένα
καλύτερα να μην ξέρει κανείς
αν μιλήσω
βλέπω λογοκρισία ή απογοήτευση για μένα
τίποτα θετικό
βλέπω την ιδέα του εαυτού μου
μπροστά στα μάτια μου
στα μάτια αυτού που κοιτάω
το έχω σκεφτεί εξονυχιστικά
κοκκινίζω
και η μόνη σκέψη
η πράξη που θεωρώ σωστή
η απομόνωση
κάνε αυτό που ξερεις
γνωρίζεις καλά
ή
πιστεύεις μπορείς να κάνεις
βλέπω παντού αδιέξοδο
και αν ακόμα προσπαθήσω να βρω λύση
έχω χάσει το κουράγιο
δεν έχω ενέργεια να το δω
πρέπει να είμαι κάπου όπου δεν θα ξέρω τίποτα
θα είμαι άγνωστοι μεταξοί αγνώστων
πες μου
είναι αυτο καλή λύση
ελπιδοφόρα
ή τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα
πρέπει να σκηνοθετήσεις πολλά
έτσι
θα γίνεις καλός
πιστευτός
και σίγουρα στεκόμενος με λιγότερες ερωτήσεις να απαντήσεις.
γιατί να μπορώ να ανοίξω την πόρτα
να πω οτι θα γυρίσω και να μην το κάνω
ακόμα και αυτά που γράφω δεν μπόρω να διάβασω
με κουράζουν και τα σιχαίνομαι
μου φαίνοντε αρλούμπες και μιζέρια
χάσιμο χρόνου
παίρνω όμως το χρόνο για μένα
πρέπει κάπου να τα αποτυπώσω
ένα μικρο βάρος να φύγει μιας και τώρα είμαι εγώ και εγώ και εσύ
αποφάσισα να μην αναλύω όσο έκανα
βλέπω κανένα
το δωμάτιο δε με χωράει
τα όνειρα πεθαίνουν

Τριγυρνώντας απο το ένα μέρος στο άλλο άλλοτε θυμίζει ανούσιο, κινείσαι άρρυθμα και μελανχολικά, χωρίς προσμονή.
Έχω ξεχάσει πως ήταν εκείνες οι μέρες της άγνοιας.
Κάπου εκεί θα δώ και την φιγούρα σου ανάμεσα στους άλλους, θα χαθεί στις σκιές και παρόλα αυτά θα ξεχωρίζει.
Απο μακρυά την είδα να εισχωρεί όλο και πιο πολύ στο χώρο μου, ακόμη και σβισμένη την έβλεπα πως μοιάζει να' ναι δικιά σου.
Μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονούνται.
Έχω ξεχάσει ήδη πως είναι να σε ακουμπώ
κάποιες φορές σε θυμάμε και σε ψάχνω αλλά δεν σε βρίσκω και μετά σε ξεχνώ.
Γυρνόντας σου την πλάτη γινόμαστε και εμείς άγνωστοί μεταξώ αγνώστων, τότε θα μπορείς να τρέξεις κατοστάρια και εγώ δεν θα σου κρατήσω κακία
γιατί πολύ απλά δεν θα το δω.
Μου κακοφαίνεται η φάση μιας και τα έχω κλάσει δεν πείραζει συνεχίζω σημαντικά να σε χωρίζω.
Πλευρό θα γυρίσω χωρίς να σε μυρίσω
γιατί και αυτό θα με κάνει να σιγοβρίσω τι να κάνουμε που δεν με κοιτάς στα μάτια
τώρα με πέρασες αφηψηλού
δε σε φτάνω εκεί.
Με αναμνήσεις που μένουν
χωρίς βέβαια να ζούμε σε αυτές
παύουν να γίνονται υπερβολές.
Ξάπλωσα λίγο κάτω και αναθεώρησα, είπα πως δεν θα ξαναπώ για αυτό.

Τέμενος μιας σχολαστικής έπαρσης

Δεν θέλεις μπελάδες αλλά κάποιες φορές σε βρίσκουν αυτοί, και όταν έρχονται βρίσκω και εγώ εσένα.
Είσαι παρόν μα δεν μπορώ να σε ζητώ και εγώ συνέχεια, ούτε να ρωτώ για σένα σε γνωστούς και άγνωστους.
Έφυγες, δεν σου μένει χρόνος για μένα.
Αν είχα λίγο παραπάνω σίγουρα θα έμενα και εγώ λίγο παρακάτω.
Για αυτό το σημειώνω έτσι ώστε να μην ιδρώνω.
Γρήγορα τελειώνεις και δεν καταλαβαίνω πως με χρεώνεις.
Κάπου μου παραπέφτεις ή μου κρύβεσαι
ευελπιστώ πως αυτό θα αλλάξει μιας και τώρα τα έχω βάλει στην άκρη.
Ορίζοντας τον δρόμο κάπως συνειδητά βλέπω πως βαδίζω σταθερά
έχει φύγει το μυαλό μου μακρυά και ρέστη τρέχω να το φτάσω νοσηρά.
Μένουμε πάλι μαζί απλοικά
σε άξονες χαράζουμε το και οι υπόλοιποι μένουν έξω
Ματαιόδοξα μεν αλλά εφικτά δε
ξεχνάω τον φίλο μου σε κάθε φινάλε
μακάρι να μην μου μείνει κουσούρι.
και εσυ που είσαι φίλος τι είναι αυτό που σε τρωεί
αναρωτιέμαι τι σε κάνει έτσι όρθιο ρολόι
ορκίζομαι πως δεν περιμένα να έρθουν έτσι
παρ'όλα αυτα υποπτεύομαι πως σήμερα δεν θα μου φέξει.
Μείνε φίλε μου και θα σε πάρω μαζί μου
όταν θα περπατίσω νέους δρόμους θα τους χαράξεις
χώρις ανούσιες κουβέντες θα βουτήξουμε στο παραστρατημένο μου το μαύρο.
Χορεύοντας στο άπλετο αυτό μαράζι θα έρθει και η ελπίδα
θα εξημερώση και την πιο παράδοξη ήττα
τότε, η αξία σου θα είναι μικρή
ξεκάθαρα εγώ θα κελαηδώ γκρεμίζοντας την έπαρση της φτήνιας.
Τσιγκούνης να προσφέρεις ένα δύο χάιδια επιπόλαια παρεκτρέπεται
λάθος ή μη τα πράγματα έγιναν μαντάρα
απόψε εσύ φαιδρά κορδωμένος και γω ανυπόφορα παραδομένη.
Είπα θα καθαρίσω
μιας και δεν υπάρχει αρμόδιος στο κράτος του καραγκιόζη
μη μου χτυπήσεις γιατί θα λείπω ασυζητητί
το αφήνω σαρκαστικά μιας και δεν υπάρχει απλοχεριά.

..και εκεί που ακουμπώ την καγκελόπορτα και με θράσος κοιτώ μπροστά μου μια είκονα με διαπερνά
για δευτερόλεπτα τρομάζω μπροστά στην μανία που αντικρίζω και θυμάμε



με σκότωσε


Με τράβαγε από δω με τράβαγε από κει και τελικά αφού με ξεφλούδισε μου έγδερνε το δέρμα σιγά σιγά.

εκεί ο χρόνος πάγωσε, πλάι σε ένα άψυχο σώμα
δεν υπήρχε κάτι μέσα παραμόνο θυμός


Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω, γράφω δύο τρείς λέξεις και σταματώ.
Μέρα με τι μέρα συμπληρώνω κάτι παραπάνω, είναι ίσως απο τα πιο στενάχωρα κείμενα που έχω γράψει έως τώρα.
Έπειτα απο όλο αυτο το διάστημα ο συλλογισμός μου τρέχει χιιλιόμετρά



Η λάμψη της ταπείνωσης τυφλώνει
μια ελαττωματική συντροφικότητα που δεν συμμαζεύεται
ουτε και παρεμποδίζεται.
Χείμαρρος αγριεμενος που θερίζει
αρπάζει τα χέρια και τα συνθλίβει
ακινητοποιώντας τα επισπεύδει μια σειρά απο βουβους λιγμούς.

Το κεφάλι κάνει κύκλους στις ζεστές μέρες του καλοκαιριού
αναζητά παρηγοριά στις παιδικές ηλιόλουστες μέρες
όπου ξαπλώνοντας σε μια κουβέρτα έμοιαζε υπέρτατη πληρότητα.



Το φεγγάρι τώρα κλαίει μαζί μου
καλύψε κάθε σπίθα διαύγεια φωτός.
Απρόθυμα θα πάρει μέχρι και την τελυταία πνοή.
Σπασμωδικές κινήσεις, ανεξέλεγκτες γυρεύουν τρόπους να με καθίσουν.
Στου κορμιού την φύση μαραζώνεται η ζώη.
Κάθε άκρο του ξεβιδώνεται και ξεχνά πώς να λειτουργεί
μέσα απο τα μάτια κρύβεται ο φόβος
λιγοστεύει την ανάγκη να παλέψει.
Δυσανασχετεί να απαλλαγεί απο την δυσάρεστη εικόνα αυτή
οπουδήποτε και αν κοιτάξω
έχει τον ίδιο πόνο.

Ώσπου να καθησυχαστεί ίσως καταλαβαίνει οτι δεν είμαι έγω που σιχαίνεται.

Sometimes existence is a vague thing that you cannot catch up with.
Try to conquer this word by carrying on, but there are those narrow paths that makes you obnoxious, firmly compressing you underneath what you behold.
It is nothing but a profound awake of coexisting amongst others.
Yourself is already a blackness with bile, having though to be in the position of competing each other is a further downright useless depressing reality.
What is the worth of a body, none, soul is greater than what you can touch.
What is more to live for when your worth of a life seems an air you cannot grasp.
How can you describe nothing?
How can you describe hating something you do not know the reason for?
Wherever you go you probably see reflections of yourself, it might be that it is not what you see but you think you see.
There is no anger in it, less drive and more conjunctions led to this downfall.
One of the main qualities that can drop a heart.
Looking towards myself I recognise that I lack of options, yesterday my mind fell into this black hole but the day after I passed through it.
I made a new start, but, be that as it may, foolishness or ignorance brought me again to the same context.
A dead end that I tend to adapt by escaping from the window.
Silently walked away like nothing ever happened.
Did that also happened to you?
I am sure it did.
It's easy.
You don't' actually walking away from the problem, you simply press mute while you figuring out how to solve it.
By then you already have something new to keep you occupied, and after a while, mute steadily building up it's voice so you can repeat the same loop.

Repeat after me :

I am an autonomous blackness with bile

I want to conquer

I want to dominate further than myself

I am a human that walks onto hopes

Desires to get what I want without giving

I am a fool to be

a fool to exist.

Contradictions are always there as if they will ever change the wonder of inhabiting an identified body.
Being petrified once you get consumed by someone else's black hole.

Με ξέρεις καλά για να μακρυγορώ
είναι μεγάλη η αγάπη μου για το άτομο σου
εαν δεν μπορείς να την πάρεις θα την αφήσω να φύγει.
Όταν σηκώνω τα μάτια μου στο βλέμα σου καταπιάνομαι στην αμφιβολία σου
και γιατί όχι; ποιός δεν αμφισβήτησε αυτό που είδε.
Ενίοτε έπιανε τα χαμηλά γιατί δεν ήξερε πως μπορούσε να πιάσει παραπάνω.
Για αυτό είμαι εδώ να τοποθετηθώ και με ειλικρίνεια να υπολογίσω τις ζημιές, καθώς όταν θα πλαγιάσω το βράδυ θέλω να στεριθώ κάθε αγωνία που μαραζώνει το μέσα μου.
Είναι κάτι συνηθισμένο, να σκοτώνουμε το μέσα μας, δεν μπορεί να γραφτεί αλλά μένει στο νού όταν απολογίζεσαι τα χαμένα.
Θα πνιγεί, σιωπηλά θα ταξιδέψει εκεί που πηγαίνουν και όλες οι υπόλοιπες.
Ταπεινά πονώ εαν θα σε σωπάσω.
Εάν έτσι φέρω σε εσένα αναπνοή, εμένα θα με περισσέψει.

Τον κοίταξα με κοίταξε και με τα χέρια στο στέρνο είπαμε το γειά.
Το πιο άβολο αντίο που έχω πεί.
Αύριο - εδώ
Θα τα πούμε εδώ - αύριο.
Αλλά και τι να πείς, κουνάς το κεφάλι και χαμογελάς, εν γνώση.
Τόσες στιγμές πέρασαν απο μπροστά μου και μου είπαν αντίο.
Εκείνη την στιγμή συνηδειτοποίησα την αποχώρηση, την αρχή της ζωής μου.

Δεν θέλω, αλλά ετσι φαίνεται.
Δεν είναι πια στιγμές, είναι πλεόν αναμνήσεις, μακρινές και όμορφες.
Αμφιβολίες απομακρύνονται
είναι κατατεθειμένος αλλού.

Αντίο φίλε μου,
θα τα ξαναπούμε στον "μας" κύκλο.